Tonight, I Wish I Could Write the Saddest Lines.
I am unusually unhappy tonight. Hindi ko alam kung bakit. Kaya tinry ko i-amuse ang sarili ko in many ways.
Nanood ako ng Iyak ng Luhang Tumatangis. Kaso di ko na tinapos.
Tapos kumain ako ng ice cream. Haha, ang babaw. HIndi pa rin effective.
Nagbasa ako ng Alice in Wonderland.
Nanood ako ng documentary about Auschwitz. Lalo akong nalungkot.
Tapos tinry ko ulit itono violin ko para makatugtog naman ako. Hopeless.
Tinext ko si Kyle. Hindi siya nagreply.
Tinext ko din si Kim, hindi rin sumagot.
Finally, sabi ko, "May stars kaya tonight?" Sabi ni Jil, "Parati naman may stars, diba?" Pfffft. Paglabas ko, madamiii. So natuwa ako for a flicker of a moment. Takbo ako sa loob para kumuha ng sweater, maps, flashlight, headset at sleeping bag. Tapos pinatay ko yung light post sa tapat namin, nakakasilaw. Mga five minutes later, binuksan siya nung guard. Pag-alis niya, pinatay ko ulit. Hehe. Unang constellation na nakita ko.. Cassiopeia. Hahaha, serendipity? Tapooos, nagplay yung Tristesse. Tapos yung Symphony No.9 Largo by Antonin Dvorak. Another sad melody. Parang, joke ba to? Hahaha. Hindi pa nag-aadapt eyes ko sa dilim, binuksan na naman ng guard yun ilaw. AAAAHH! Pero, okay lang. Kasi, ayaw na rin sa 'kin nung sky. Pagtingin ko, overcast na ng clouds. Grabe.
Kaya eto, last resort. Writing. Hahaha. Parang, "Tonight I can write the saddest lines" ni Pablo Neruda. HAHAHAHA.
Nanood ako ng Iyak ng Luhang Tumatangis. Kaso di ko na tinapos.
Tapos kumain ako ng ice cream. Haha, ang babaw. HIndi pa rin effective.
Nagbasa ako ng Alice in Wonderland.
Nanood ako ng documentary about Auschwitz. Lalo akong nalungkot.
Tapos tinry ko ulit itono violin ko para makatugtog naman ako. Hopeless.
Tinext ko si Kyle. Hindi siya nagreply.
Tinext ko din si Kim, hindi rin sumagot.
Finally, sabi ko, "May stars kaya tonight?" Sabi ni Jil, "Parati naman may stars, diba?" Pfffft. Paglabas ko, madamiii. So natuwa ako for a flicker of a moment. Takbo ako sa loob para kumuha ng sweater, maps, flashlight, headset at sleeping bag. Tapos pinatay ko yung light post sa tapat namin, nakakasilaw. Mga five minutes later, binuksan siya nung guard. Pag-alis niya, pinatay ko ulit. Hehe. Unang constellation na nakita ko.. Cassiopeia. Hahaha, serendipity? Tapooos, nagplay yung Tristesse. Tapos yung Symphony No.9 Largo by Antonin Dvorak. Another sad melody. Parang, joke ba to? Hahaha. Hindi pa nag-aadapt eyes ko sa dilim, binuksan na naman ng guard yun ilaw. AAAAHH! Pero, okay lang. Kasi, ayaw na rin sa 'kin nung sky. Pagtingin ko, overcast na ng clouds. Grabe.
Kaya eto, last resort. Writing. Hahaha. Parang, "Tonight I can write the saddest lines" ni Pablo Neruda. HAHAHAHA.
Labels: pablo neruda, stargazing